To osoba, która:

• • jest częścią zespołu opiekującego się pacjentką/pacjentem/parą;
  • wie jak powinna wyglądać diagnostyka i leczenie zaburzeń zdrowia prokreacyjnego;
  • potrafi odczytać kartę obserwacji cyklu u kobiety i zlecić badania w zależności od dnia cyklu;
  • zna fizjologię cyklu miesiączkowego i biologię kobiety;
  • zna podstawy fizjologii i biologii mężczyzny; potrafi zalecić podstawowe badania w diagnostyce andrologicznej;
  • wie, gdzie pokierować pacjentów na zalecane badania, jakie są warunki wykonywania określonych badań;
  • potrafi zalecić konieczne suplementy – w porozumieniu z lekarzem;
  • sprawdza komplet badań przed planowanymi zabiegami;
  • doradza współpracę z dietetykiem zajmującym się zaburzeniami płodności, anoreksją czy otyłością;
  • rozumie działanie leków stosowanych w zaburzeniach miesiączkowania czy niepłodności (farmaceuci, pielęgniarki i położne mają uprawnienia do wypisywania recept);
  • zna warunki wykonywania badania nasienia (np. zalecany okres abstynencji seksualnej, czas dostarczenia do laboratorium), odstawienie niektórych leków przed badaniem, niewykonywanie badania po infekcji etc);
  • potrafi udzielić porady dotyczącej planowania poczęcia (lista zalecanych badań, suplementy, zalecenie wizyty u dentysty, cytologii czy usg piersi);
  • potrafi zinterpretować niektóre wyniki badań (rozpoznać kiedy potrzebna jest pilna, nagła, a kiedy planowa porada lekarska). Zna tzw. normy funkcjonalne badań hormonalnych i innych.
  • potrafi udzielić wskazówek w przypadku poronienia (np. jakie badania można przeprowadzić tuż po poronieniu, jakie 3 miesiące po poronieniu, jak dokonać pochówku);
  • Koordynator zdrowia prokreacyjnego nie powinien działać samodzielnie, tylko we współpracy z zespołem opiekującym się pacjentem/pacjentką/parą.